Odontofobia to lęk przed stomatologiem, czyli coś, na co w lekkiej formie cierpię od najmłodszych lat. Chociaż sama nie wiem, czy przeraża mnie bardziej dentystyczny smród, czy wizja bólu? Tak, czy siak - nie cierpię chodzić do dentysty, boję się tak, że ze strachu lecą mi łzy i boli nawet najmniejsze dotknięcie. Jestem przypadkiem nieuleczalnym, mam to po Mamie, wolę cierpieć i żreć tonę leków przeciwbólowych niż dać się usadzić na fotelu. Oczywiście od czasu do czasu muszę skapitulować, a wtedy skrupulatnie wybieram lekarza wg kilku kryteriów.

Po pierwsze musi być mężczyzną. Kobietom nie ufam i nie oddaję się w ich ręce poza sytuacjami kryzydowymi.
Po drugie powinien byc młody i przystojny, żebym mogła z rozdziawioną gębą patrzeć na coś sympatycznego, a nie zaciskać powieki i wyobrażać sobie mój biedny ząb.
Po trzecie powinien mieć genialny gabinet, w którym będę się czuła bezpiecznie - żadnych zdjęć zgniłych ząbków, preferowany sprzęt sprawiający wrażenie bardzo specjalistycznego.
Po czwarte - nie ma nic przeciwko znieczuleniom.
Po piąte - mówi do mnie co jest nie tak z moimi zębami i co trzeba zrobić, a nie wsadza łapy i boruje.
Po szóste - jest na tyle daleko od domu, żebym mogła mieć poczucie, że jak już się wybrałam, to się nie wycofam.

...

I tu była bardzo ładna notka o przeżyciach okołozębowych, ale mi ją zjadło. Wkurw wczorajszy minął, więc mogę dopisać. (10.01)

Jeśli chodzi o dentystów, to nie zależnie od tego, czy spełniają oni te warunki idealnie, czy nie, wyprawa do gabinetu kończy się zawsze ciężkimi przejściami dla mojego otoczenia, ponieważ jestem opryskliwa, denerwująca i paskudna. Doświadczył tego raz Tomasz, który pojechał ze mną - po wizycie kazałam się wysadzić na przystanku, powiedziałam, że nigdzie nie jadę i wróciłam do domu. Do tej pory mi wstyd. No niestety, bywa.

Na razie mam na oku nowego Pana Dentystę, który wydaje się spełniać wszystkie te warunki, ale to się sprawdzi za dwa tygodnie. Niestety w ciągu ostatnich dni zaczęła wyłazić mi ostatnia ósemka, która tylko błyskała gdzieś z tyłu. Większośc ludzi zgodzi się ze mną, że wyłażące ósemki to nie tylko porażający ból dziąsła w okolicy ale też wrażenie, że boli DOKŁADNIE CAŁY RYJ. No cóż. W obliczu takiego bólu wzięłam się w garść i polazłam do dentysty, który nie spełniał kilku podstawowych zasad - był kobietą i miał gabinet na osiedlu obok. Ale miał też jedną zaletę - termin na zaraz już. Całe szczęście dla tej Pani, okazało się, że wszystko z moim ząbkiem OK, czysto i w ogóle, zalecenia to tylko płukanie i żel dla niemowlaków [lidokaina jeeee!]. Boleć boli, bo musi. No więc ja przeżyłam i Pani Doktor też. I tylko dwa ząbki do zrobienia, ale tym to już zajmie sie facet :)

Dalsze newsy też zdrowotne - udało mi się dowiedzieć czegoś o mojej operacji etc. No więc (fanfary) mam przyjęcie na 15 lutego. Dlaczego tak późno? No proponowano mi 20 marca, więc i tak wykazałam się niezłą perswazją (zapisywał doktor, któremu fikałam na pooperacyjnej bo byłam głodna, czytałam na potęgę i wyrażnie i widocznie chciałam żyć, w przeciwieństwie do otaczających mnie osób). W związku z tym moje spieszenie się z egzaminami nie było konieczne, aczkolwiek wygodne - mogę teraz do szpitala zająć się tfu, magisterką. I jeszcze jeden egzamin zdać. Bo sygnały mam na dobrze, a geografię nie wiem, bo pisałam z zaocznymi, którzy są ciołkami niesamowitymi i chyba będzie zmiana punktacji. Jak będę oceniana w porównaniu do nich to dostanę siódemkę.

Nic to. Czas do roboty, czyli zakupy, dbanie o zwierzynę, sniadanko i cykl okołozębowy. Boli cholerstwo. Auuu.